متن ادبی زخم وفات تو

وقتی که خاطرات شیرین تو را ورق می زنم، تو را سرشار از عشق به رسول خدا ^{صلی الله علیه و آله و سلم} می بینیم.
از آن ثانیه که میهمان لحظه های عشق عمیق تو به محمّد ^{صلی الله علیه و آله و سلم} شدم، خودم را برای همیشه به پنجره محبت تو گره زدم.
خوش آن ساعتی که در من طلوع کردی و مرا شیفته شخصیت گلبرگ های روح خویش ساختی و من اسیر و مبهوت آبی بلند تو شدم!
این امانت و درستی محمّد امین ^{صلی الله علیه و آله و سلم} بود که زبانزد خاص و عام شد و تو را نیز دامن گیر کرد تا از این مهر لا یزال، تمام نجابت خویش را به پایش بریزی و همدم پاکی و شرافت آن مرد آسمانی شوی.
غنچه محبوب الهی، حق پاکدامنی تو بود، ای بانوی آفتاب!
سینه تاریخ، امین شبنم های توست که به پای ترویج دین محمّد، از همه آنها گذشتی و پیش کش آیین اسلام نمودی، که شاید اگر ثروت فراوان تو و مهر و مرهم های بی بدیل تو نبود، رسول خدا ^{صلی الله علیه و آله و سلم} در تبلیغ رسالتش رفیق توفیق نمی شد.
قارون های عرب، خواستار تو بودند، امّا تو خواستار امانت و حیای محمّد ^{صلی الله علیه و آله و سلم} شدی؛ چه سرزنش ها که گل نازکِ خیال تو از این پیوند مقدس، شنید که می گفتند: چرا ثروتمندترین زن جهان عرب باشی و با یتیم عبداللّه ، عقد یگانگی ببندی؟
امّا تو، نه تنها چروک غم، پای جرأتت را نبست، که در اوّلین حماسه، تمامِ غلامان خویش را به او بخشیدی و تمام ثروت خود را در راه او جاودانه کردی.
چه مصیبت جانکاه و جراحت داغی است، زخم وفات تو. برای روح نازک محمّد ^{صلی الله علیه و آله و سلم}! حق بود اگر هیچ یک از همسران پیامبر ^{صلی الله علیه و آله و سلم} به جلالت شأن تو نرسند و مهر و محبت رسول خدا ^{صلی الله علیه و آله و سلم} نسبت به هیچ کدامشان به اندازه تو، بی اندازه نباشد که عایشه، روزی گفت: «چرا این همه از خدیجه می گویی، «در حالی که او پیرزنی بیش نبود؟!» و پیامبر ^{صلی الله علیه و آله و سلم} فرمود: «خاموش عایشه! دیگر هیچ گاه درباره آن بانوی بزرگ چنین روا مدار که در زمانی که همه مرا تکذیب کردند، خدیجه مرا تصدیق کرد و در آن هنگام که هیچ کس به رسالتم ایمان نمی آورد، خدیجه نخستین زن مؤمن اسلام شد و تمام ثروتش را در کف آئینم نهاد.»

نوشته شده توسط ابوالقاسم در یکشنبه چهاردهم خرداد ۱۳۹۶ ساعت 10:9 موضوع | لینک ثابت

امام زمان...